برنامه جامع کوددهی سالانه باغ پسته

کوددهی دقیق بر پایه آزمایش برگ و خاک، نه بر اساس عادت همیشگی، تعیین می‌کنند. پسته به سه عنصر پرنیاز N، P و K و ریز مغذی‌های روی (Zn) و بور (B) حساسیت ویژه‌ای دارد.

نیاز نیتروژن (ازت) معمولاً به‌صورت تقسیط در سه نوبت (پس از جوانه‌زنی، میانه رشد و پس از برداشت) تأمین می‌شود. مصرف سراسری ازت در یک نوبت، رشد رویشی نامتعادل و افزایش میزان پوکی مغز را در پی دارد. اوره با پوشش سولفور یا کودهای سولفات آمونیوم گزینه‌های مناسب‌اند.

فسفر و پتاسیم بسته به نتیجه آزمایش خاک، معمولاً در پاییز همراه با کود دامی و به‌صورت حفر جوی پای درخت (تکنیک کودچال/تحت‌کن) داده می‌شوند. پتاسیم نقش مهمی در مقاومت در برابر خشکی و کیفیت مغز دارد؛ کمبود آن یکی از دلایل نرم‌شدن پوست و ریزش جوانه است.

روی به‌صورت سولفات روی در محلول‌پاشی بهاره و کلسیم از طریق کنترل pH و مصرف کودهای کلسیم‌دار تأمین می‌شود. ریزبرگ‌سنجی (تست برگ) در تیرماه بهترین ابزار برای تنظیم دوز فصل بعد است.

نکته اقتصادی: در سال‌های کم‌تناژ (سال نیمه)، مصرف کود باید هوشمندانه کاهش یابد تا هم هزینه مدیریت شود و هم به ریشه آسیب نرسد؛ این اصل به تناوب طبیعی پسته احترام می‌گذارد.